Het onderzoek bestond erin dat de zwarte doos van de trein werd uitgelezen, het logboek en het systeem voor trajectopvolging werden nagekeken, de werking van de wissels en de seinen werd gecontroleerd, de stuurcabine werd nagekeken en de sporen werden bekeken. Uit de eerste vaststellingen blijkt dat er geen technische defecten waren aan het treinstel, de sporen, de wissels en de seinen. Volgens de deskundige wijst alles er op dat de trein de tweede wissel tegen een onaangepaste snelheid heeft aangesneden. Toen de trein uit het station vertrok en de eerste wissel nam, werd de maximumsnelheid van 40km/u gerespecteerd. Daarna werd de snelheid opgetrokken richting de kruissnelheid van 90 km/u. Het deskundigenonderzoek toonde aan dat de trein de tweede wissel naderde aan een snelheid van ongeveer 100 km/u en dan ontspoorde. De tweede wissel kon voor deze rit echter maar tegen een maximumsnelheid van 40 km/u worden genomen. Deze snelheidsbeperking wordt aangeduid door seinen. De treinbestuurder verklaarde dat hij er van overtuigd was dat hij 90 km/u mocht rijden. Volgens het voorlopige verslag van de deskundige betekent dit dat hij mogelijks het sein met de snelheidsbeperking niet heeft gezien. De treinbestuurder verklaarde dat hij meteen remde toen hij de wissel zag liggen in een positie die hij niet verwachtte maar dat het te laat was. Hij besefte op dat moment dat hij de wissel tegen een te hoge snelheid zou nemen. In de komende weken en maanden zullen de deskundigen nog een gedetailleerd onderzoek doen van de treinstellen en de wissels en hun bevindingen definitief uitwerken. Daarna zullen zij hun definitieve schriftelijke verslag aan de onderzoeksrechter bezorgen.